Blog #3
‘Nee… ik kan het wel alleen.’ (Terug in de tijd…)

Mijn vrienden en familie bedoelden het allemaal goed: ‘Bel je me als je mijn hulp nodig hebt?’ en ‘Je weet me te vinden hè, als je me nodig hebt’. Allemaal dooddoeners op dat moment. Super lief, echt waar… maar ik kon er helemaal niks mee toen ik burn-out en depressief was. Als alleenstaande moeder deed ik al jaren alles alleen en dat ging me goed af (dacht ik). Blijkbaar had ik een sterke overtuiging dat hulp vragen je niet sterker maakt. Ik wist niet beter.

Echter toen ik ziek werd, had ik niet eens de energie om überhaupt hulp te vragen. De lat om de telefoon te pakken en te zeggen dat je het niet alleen kan en hulp nodig hebt, was enorm groot voor mijn gevoel. En wat voor hulp had ik dan nodig? Ik had werkelijk geen enkel idee. Te moe om daar ook nog eens over na te denken.

Enkele maanden later kwamen de goed bedoelde adviezen: ‘Ga wat vaker naar buiten!’, ‘Ga sporten!’ of ‘Je moet gewoon weer wat leuks gaan doen.’ Tsja… makkelijker gezegd, dan gedaan. Deze adviezen, gecombineerd met de goed bedoelde hulp, brachten mij eigenlijk nog verder de put in. Want mijn negatieve gedachten en belemmerende overtuigingen tijdens mijn ziekteperiode werden alleen nog maar meer gevoed met negativiteit: ‘Oh, iedereen vindt dat ik meer moet gaan doen’, ‘Doe toch eens wat!’, ‘Wat ben je lui!’ en ‘Je moet je niet zo aanstellen!’.

Wat hielp dan wel?
Het liefst wilde ik dat de hulp zichzelf aanbood, zo concreet mogelijk. Maar ja… wat als je vrienden en familie dat niet weten, niet kunnen of niet doen? Mijn signalen waren geloof ik ook niet heel helder 😉
Vragen als ‘Zal ik morgenochtend naar jou komen en dan gaan we even een stukje wandelen?’ of ‘Ik maak vanavond andijviestamppot, je hoeft alleen maar aan te schuiven’, waren zeer helpend! Deze gesloten vragen kon ik alleen maar met ‘ja’ of ‘nee’ beantwoorden, wat het echt makkelijker maakte. Sterker nog… sommigen gaven mij geen enkele ruimte en zeiden: ‘Ik ben morgen om 10.00 bij jou en dan gaan we een klein rondje buiten wandelen’ of ‘Ik haal je om 17.00 op en dan eet je bij ons’. Deze hulp was precies wat ik nodig had om even van de bank af te komen en even verlost te worden van de chaos in mijn hoofd.

Tegenwoordig weet ik dat ik krachtiger ben om juist wél hulp te vragen en dat ik niet verstandig bezig ben als ik geen hulp vraag. In dit leven hoef je echt niet alles alleen te kunnen en te doen. Samen ben je sterker en kom je vooruit. Het tonen van mijn kwetsbaarheid brengt mij veel verder. Tot op de dag van vandaag vraag ik hulp als ik even vast loop, even wil sparren of mijn hart wil luchten. Wat tot aan onze dood blijven we leren toch? Nog niet eerder was ik zó krachtig als nu!

YourHealthyMind biedt deze hulp aan jou of je dierbare, als je er niet meer uit komt. Negatieve gedachten? Belemmerende overtuigingen? Door middel van coaching kun je in enkele gesprekken al grote stappen vooruit maken. Schroom niet en laat je helpen. Dat maakt jou pas écht sterk!

Zorg goed voor jezelf en voor elkaar.

Liefs Sanne!

Deel deze Blog

MELD JE NU AAN